telefteanea

Breadcrumbs

Minimata3            Καθώς πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα, όλο και περισσότερο γίνεται αισθητή η τραγική αντίφαση ανάμεσα στο αληθινό νόημα της εορτής και τον τρόπο με τον οποίο έχει επικρατήσει να εορτάζεται.

        Είναι η ανάμνηση της Γεννήσεως Εκείνου, ο Οποίος ήρθε στον κόσμο φτωχός και από τη βρεφική Του ηλικία γνώρισε την πίκρα του κατατρεγμού και της προσφυγιάς!

           Είναι η εορτή των Γενεθλίων Εκείνου, ο Οποίος έκλινε ουρανούς και κατέβη στη γη, για να ευαγγελισθεί πρώτα και πριν απ` όλα τους φτωχούς, τους άσημους, τους περιφρονημένους, τους ταπεινούς...

         Και όμως!

        Οι μόνοι που δεν εορτάζουν τη μέρα αυτοί φαίνεται να είναι οι φτωχοί... Οι μέχρι πρό τινος επικρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις και τα πανταχόθεν επιβαλλόμενα πρότυπα, μάλιστα, τους απέκλειαν από τον εορτασμό των Χριστουγέννων.

      Είχε κυριαρχήσει η άποψη ότι μόνο ένας πλούσιος δικαιούται και μπορεί να εορτάσει τα Χριστούγεννα, έτσι όπως είχαν επικαλυφθεί από τη μανία του καταναλωτισμού, των δώρων, των κοσμικών εκδηλώσεων και εμφανίσεων και των πολυέξοδων διασκεδάσεων.

      Πόσοι συνάνθρωποί μας δεν θα αισθάνθηκαν και δεν θα αισθάνονται τις μέρες αυτές βαρύτερη τη φτώχεια τους, μεγαλύτερη την κοινωνική τους απομόνωση και αβάστακτη την προσωπική τους απογοήτευση, όταν βλέπουν να αποκλείονται από τον εορτασμό των Χριστουγέννων;

      Πόσων παιδιών τα δάκρυα δεν θα αντικαθιστούν των δέντρων τα λαμπιόνια, πόσων παιδιών τα μάτια δεν θα μαυρίζουν βλέποντας τον ξένο γι` αυτά και απροσπέλαστο φανταχτερό κόσμο των Χριστουγέννων;

         Και πόσο ξένο θα νιώθουν Αυτόν, που ενώ απεστάλη στον κόσμο ευαγγελίσασθαι πτωχοίς με την ανάμνηση της Γεννήσεώς Του τους κάνει να βιώνουν μεγαλύτερο το μαρτύριο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού;

         Αλλά, δεν ήταν πάντα έτσι, τουλάχιστον στην Ελληνική παράδοση, μια παράδοση που δεν έχει να προσφέρει γλυκόπικρα διηγήματα, όπως “Το κοριτσάκι με τα σπίρτα”, αλλά μια ανοιχτή καρδιά, ένα ανοιχτό σπίτι, ένα ανοιχτό χαμόγελο για όλους.

          Ο αυθεντικός Ελληνορθόδοξος εορτασμός των Χριστουγέννων σήμαινε και γιατί όχι σημαίνει την υπέρβαση των κοινωνικών ανισοτήτων και της όποιας κοινωνικής αδικίας, σήμαινε και σημαίνει την στροφή προς τους φίλους του Θεού, τους φτωχούς, τους μόνους που δικαιούνται να εορτάζουν τη μέρα αυτή, που έφερε στον κόσμο την ελπίδα και την προοπτική μιας άλλης κοινωνικής δομής.

        Την προοπτική μιας κοινωνίας στην οποία το λάδι της έμπρακτης και απροσποίητης αγάπης θα γιατρεύει τις πληγές, που δημιουργεί η ανισότητητα, η αδικία και η εκμετάλλευση των αδυνάτων, μια νέα κοινωνία για την οποία καθημερινά καταθέτει τη μαρτυρία της η Εκκλησία, με τους ιερούς Κανόνες Της να απαιτούν από τους επισκόπους να υπερασπίζονται τους φτωχούς και τους αδυνάτους από την τυραννία των ισχυρών.

            Για παράδειγμα, ο 7ος κανόνας της συνόδου της Σαρδικής (το 343) ζητά από τους εκκλησιαστικούς ηγέτες να επισκέπτονται τους πολιτικούς άρχοντες μόνο για να τους υποβάλουν αιτήματα για την υπεράσπιση των αδυνάτων ενώ  κατά τον 25ο κανόνα της συνόδου της Αντιοχείας (341), αν ο ίδιος ο επίσκοπος αδιαφορεί μπροστά στην καταπίεση των φτωχών, οφείλει να εξετάσει το ζήτημα η σύνοδος των επισκόπων.

       Αυτή την παράδοση διασώζουν στα Χριστουγεννιάτικα Διηγηματά τους νεοέλληνες Λογαοτέχνες, όπως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, οι ήρωες των οποίων είναι φτωχοί κτηνοτρόφοι,γεωργοί και ψαράδες, που, όμως, εορτάζουν τα Χριστούγεννα με πληρότητα εσωτερικής χαράς, που δεν εξαρτάται ούτε προσδιορίζεται από υλικά επικαλύμματα και κοσμικά κριτήρια, αλλά πηγάζει από την βιωματική συμμετοχή τους στο Μυστήριο της Θείας Ενσαρκώσεως.

       Παραπονιούνται πολλοί σήμερα ότι η Ελληνική κοινωνία από οικονομική άποψη επιστρέφει σε παλαιότερες δύσκολες καταστάσεις, που οι μεγαλύτεροι τις ζήσαμε και παρ` όλες τις δυσκολίες τους τις νοσταλγούμε...

      Τις νοσταλγούμε όχι γιατί είχαν περισσότερη φτώχεια, αλλά γιατί είχαν περισσότερη ανθρωπιά!

       Μια ανθρωπιά, που μας στέρησε η ευημερία και το άπληστο κυνήγι του κέρδους και της ευζωίας και που, μέσα στη δίνη της δεινής οικονομικής και κοινωνικής συγκυρίας, φαντάζει, πλέον, ως η μόνη ελπίδα και σανίδα σωτηρίας.

        Μια ελπίδα, που σαν άλλο άστρο φωτίζει την κατασκότεινη νύχτα της ζωής μας και μας δείχνει το δρόμο προς την πηγή της ελπίδας και της ζωής...

       Το δρόμο προς την προσωπική μας Βηθλεέμ, προς την επιστροφή στις διαχρονικές αξίες και αρχές της θρησκευτικής μας κληρονομιάς και της πολιτιστικής μας ιδιομορφίας, που στήριξαν το Γένος μας στην ιστορική του πορεία.

     Αυτό το αστέρι ας αναζητήσουμε τα φετινά Χριστούγεννα…         

Κι’ ευτυχισμένος «όποιος το βρει μέσ’ στ’ άλλα αστέρια ανάμεσα

και δεν το χάσει»

γιατί, «σε μια άλλη Βηθλεὲμ ακολουθώντας το

μπορεί να φτάσει».

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄

(Εφημερίδα “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ”, 22 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2013) 

  • Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου
    Απόδοσις υψώσεως Τιμίου Σταυρού, Κοδράτου αποστόλου, Ιωνά προφήτου

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ