telefteanea

Breadcrumbs

paideia2           Η πρόσφατη, παρ` ολίγον, αναταραχή στο χώρο της Εκπαίδευσης θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή γόνιμου διαλόγου και προβληματισμού για όλους, αν δεν επικρατούσε και πάλι η συνηθισμένη νεοελληνική αβελτηρία, που επιμένει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα μόνο όταν - και όσο-  τα συμπτώματά τους πάρουν εκρηκτικές διαστάσεις, αδιαφορώντας για τη μελέτη και θεραπεία των αιτιών που τα δημιούργησαν.

            Ειδικώτερα, η προς στιγμήν απειληθείσα απεργία των Εκπαιδευτικών στην περίοδο των Πανελληνίων Εξετάσεων απεκάλυψε όλες τις παθογένειες του Εκπαιδευτικού μας συστήματος.

            Απεκάλυψε, συγκεκριμένα, τη μονοδιάστατη δομή και κατεύθυνσή του, που οδηγεί στην ταύτιση της Παιδείας, τη γενικώτερη, δηλαδή, καλλιέργεια και μόρφωση του ανθρώπου, με την Εκπαίδευση, την οργανωμένη, τουτέστιν, παροχή γνώσεων, που θα τον καταστήσουν ικανό να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της κοινωνικής συμβίωσης και τις ανάγκες της ατομικής του επιβίωσης.

            Παρασυρμένοι από το τεχνοκρατικό και χρησιμοθηρικό πνεύμα των καιρών, αλλοιώσαμε τον αληθινό χαρακτήρα της Παιδείας και μετατρέψαμε τα Σχολεία από ναούς γνώσης και εργαστήρια μόρφωσης ψυχών και διαμόρφωσης χαρακτήρων σε εργοστάσια κατασκευής “ανθρώπινων” μηχανών.

       Κατακερματίσαμε τη γνώση σε χρήσιμη και περιττή και εθίσαμε τα παιδιά μας να μαθαίνουν μόνο όσα θα τα βοηθήσουν να πάνε στο Πανεπιστήμιο για να πάρουν ένα χαρτί, που ακόμη και σήμερα θεωρείται διαβατήριο για επαγγελματική καταξίωση και κοινωνική ανέλιξη.

          Έτσι, το Σχολείο έχασε το στόχο και τον προορισμό του, οι δάσκαλοι έγιναν απλά διανομείς αφυδατωμένων γνώσεων και από τις διάφορες βαθμίδες της Εκπαίδευσης εξέρχονται εγγράμματοι αλλ` ουσιαστικά αμόρφωτοι νέοι, αδύναμοι να ερμηνεύσουν το νόημα της ζωής, να αφουγραστούν τις ανάγκες της ψυχής, να προβληματιστούν, να κρίνουν, να προτείνουν, να αγωνιστούν για ένα καλύτερο μέλλον, απαλλαγμένο από τα δεινά του παρόντος.

         Αλλά, αν όντως πιστευουμε πως το Σχολείο πρέπει όχι μόνο να είναι κοντά στην κοινωνία, αλλά και να την επηρεάζει με την πολύπλευρη λειτουργία του, οφείλουμε να αποκτήσουμε ένα επαιδευτικό όραμα, που δεν θα περιορίζεται, ούτε και θα εξανεμίζεται, στην αλλαγή του συστήματος των πανελληνίων εξετάσεων εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ.

          Χρειαζόμαστε ένα Σχολείο ανοιχτό στην κοινωνία και τον κόσμο, με  σχέσεις αλληλεπίδρασης. Ένα Σχολείο, που θα δημιουργεί πολιτισμό, που θα κάνει τη γνώση γοητευτική περιπέτεια και όχι απωθητικό φορτίο, που θα  δημιουργεί πολίτες συνειδητούς, ολοκληρωμένους, σφαιρικά μορφωμένους, με πνευματική και ηθική υπόσταση.

            Τα τελευταία χρόνια, όμως, από πολλούς υποστηρίζεται η άποψη ότι στόχος της εκπαίδευσης πρέπει να είναι η παραγωγικότητα, η σύνδεσή της, με άλλα λόγια, με την κάλυψη των οικονομικών και υλικών αναγκών της κοινωνίας, και η ως εκ τούτου δημιουργία νέων ικανών να ανταπεξέλθουν  στον ανταγωνισμό της αγοράς εργασίας.

           Αυτή ακριβώς η αντίληψη είναι που υποβιβάζει την Εκπαίδευση σε μια χρησιμοθηρική λειτουργία, που αγνοεί τον πνευματικό της ρόλο, που θυσιάζει στο βωμό των πρόσκαιρων αναγκών και οικονομικών μεγεθών την αναγκαιότητα της πνευματικής καλλιέργειας, μετατρέπει τους δασκάλους από λειτουργούς της εκπαίδευσης σε εμπόρους της γνώσης και τους μαθητές σε πειθήνιους υπηρέτες και εκφραστές του υλιστικού, καταναλωτικού και ουσιαστικά απάνθρωπου σημερινού τρόπου ζωής.

            “Όλα είναι θέμα Παιδείας” ήταν παλαιότερα ένα σύνθημα του Υπουργείου Παιδείας και πρόσφατα ο τίτλος βιβλίου πρώην Υπουργού Παιδείας.

            Ένα σύνθημα και μια διαπίστωση, που, όμως, λόγοι καθαρά εθνικής επιβίωσης επιβάλλουν να γίνει άμεσα πράξη!

            Όταν όλοι συμφωνούν ότι πολλά πρέπει να αλλάξουν και πολλές ιδέες και πρακτικές και νοοτροπίες του παρελθόντος να αναθεωρηθούν ώστε να επανέλθει στην ιστορική του ρότα το πλοίο του Ελληνισμού,  είναι ανάγκη όλων οι προσπάθειες στην Παιδεία να στραφούν και για την Παιδεία να συντονιστούν.

            Γιατί, κακά τα ψέμματα!

       Τίποτα δεν θα αλλάξει και είναι βέβαιο ότι όλα θα επιδεινωθούν, αν οι Έλληνες δεν αλλάξουν πρώτα και δε μορφωθούν!

            Και τούτο είναι έργο Παιδείας  πολύπλευρης και αντικειμενικής, τεχνολογικής, αλλά και ανθρωπιστικής, και πάνω απ` όλα πανανθρώπινης, γι` αυτό βαθύτατα Ελληνικής και Χριστιανικής!

            Και γι` αυτό δεν χρειάζονται πόροι και δαπάνες!

     Χρειάζεται βούληση πολιτική και κυρίως διάθεση των Εκπαιδευτικών γνήσια θυσιαστική!

            Στο χέρι τους είναι να αλλάξουν την Ελλάδα, μορφώνοντας ολοκληρωμένες προσωπικότητες, δημιουργώντας άρτια σκεπτόμενους και γνήσια δημοκρατικούς πολίτες, με ελεύθερη βούληση και κριτική ικανότητα, με αίσθημα ευθύνης, κοινωνική ευαισθησία και εθνική αυτογνωσία και αυτοσυνειδησία, απαντώντας καταφατικά στο προσκλητήριο του Κωστή Παλαμά:       

 Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ότι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!
Κι αν λίγη δύναμη μεσ’ το κορμί σου μένει,
μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθειά,
Ο πόλεμος να μη μπορεί να τα γκρεμίσει.
Σκάψε βαθειά. Τι κι’ αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β'

(Περιοδικό “ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ”, τ.55/23.05.2013)

  • Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου
    Απόδοσις υψώσεως Τιμίου Σταυρού, Κοδράτου αποστόλου, Ιωνά προφήτου

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ