....Τα τέλη της ζωής ημών....

Είναι εντυπωσιακό πόσα «ανθρώπινα δικαιώματα» συνεχώς εφευρίσκονται, τα οποία μάλιστα και θεωρούνται υπέρτατες αξίες, για να δικαιολογήσουν την ωμή καταπάτηση άλλων βασικών και θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπως αυτό της ζωής!

Πρόσφατα, η πολιτική ζωή της Ιταλίας αναστατώθηκε και οι πολίτες διχάστηκαν πάνω στο ερώτημα αν έπρεπε ή όχι μία κατάκοιτη και ανιάτως πάσχουσα κοπέλλα να υποστεί «ευθανασία», στο όνομα του καινοφανούς διακιώματος για αξιοπρεπή θάνατο....    

Ο όρος ευθανασία δεν είναι καινούριος· για τους αρχαίους Έλληνες η ευθανασία ήταν στάση και επιλογή ζωής, καθώς σήμαινε τον ένδοξο, ωραίο, ήσυχο και φυσικό θάνατο. Ο Σόλωνας, στο διάλογό του με τον Κροῖσο, θεωρεί αληθινά ευτυχείς όσους ἐζησαν ευτυχισμένοι και πέθαναν δοξασμένοι!

Αλλά και με το εννοιολογικό περιεχόμενο, που δίνουμε σήμερα στη λέξη, την ανώδυνη, δηλαδή, θανάτωση ενός ανθρώπου, που υποφέρει από τους πόνους μιας ανίατης ασθένειας, βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση ή ακόμη και σε γεροντική άνοια, η ευθανασία ήταν γνωστή πρακτική, ως αντίδοτο στα γηρατειά και στο σωματικό πόνο, τόσο στους Έλληνες όσο και στους Ρωμαίους.

Από την άλλη, η ευθανασία, ως ήρεμος, καλός και ανώδυνος θάνατος, όχι μόνο δεν απορρίπτεται από τη Χριστιανική πίστη και την Εκκλησία, αλλ’ αποτελεί σταθερό και μόνιμο αντικείμενο της προσευχής και αίτημα για χριστιανά, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά τέλη της ζωής.

Άλλο πράγμα, όμως είναι να χαρίζει ανώδυνο τέλος στη ζωή ο Χριστός, «ου εν τη χειρί η ζωή ημών», και άλλο ένας άνθρωπος, ιδίως, μάλιστα, όταν έχει ορκιστεί να αγωνίζεται «μέχρι θανάτου» για την αποκατάσταση της υγείας και την διατηρηση της ζωής..... Τότε, τα τέλη της ζωής μπορεί να είναι ανώδυνα, αλλά δεν θα είναι ούτε ειρηνικά, ούτε και πρωτίστως Χριστιανικά!

Για την Εκκλησία, ο καλός θάνατος δεν έγκειται στην απουσία ή την αποφυγή του πόνου, αλλά στην υπέρβασή του.Ο καλός ή ο κακός θάνατος δεν προσδιορίζεται από την εξωτερική μορφή του, αλλά από την εσωτερική κατάσταση, με την οποία τον βιώνει ο άνθρωπος.

Δυστυχώς, όμως, η αφιλόσοφη, άστοργη και χρησιμοθηρική εποχή μας δεν προσφέρεται για τέτοιου είδους προσεγγίσεις, που απελευθερώνουν το πνεύμα μας από το φόβο του θανάτου καί μας λυτρώνουν από τον εφιάλτη του πόνου!

Εκείνο, που την ενδιαφέρει είναι τα οικονομικά μεγέθη.Και ως τέτοιο αντιμετωπίζει τον άνθρωπο, όχι ως πρόσωπο ιερό, απαραβίαστο και μοναδικό, αλλά ως παραγωγική μονάδα, που όταν γίνει παθητική, θεωρείται περιττή!

Ενώ παλαιά εξεταζόταν το θέμα μέσα από τη φιλοσοφική του προοπτική, σήμερα εξετάζεται μέσα από την ατομοκρατική και ωφελιμιστική του πλευρά!

Και στο σημείο αυτό η προσοχή μας θα πρέπει κυρίως να εστιασθεί. Αν η ευθανασία, από ατομική επιλογή και παράνομη ενέργεια ιατρική,  μετατραπεί σε νομιμοποιημένη κοινωνική πρακτική, τότε είναι πιθανόν να οδηγηθούμε σε εφιαλτικές καταστάσεις, όπου ο Καιάδας θα ωχριά και η ναζιστική ιδεολογία θα επανέλθει θριαμβευτικά....  

 

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄


Εκτύπωση   Email