Ο ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

Έτσι, απλά και λακωνικά, ο Κωστής Παλαμάς προσδιόρισε το νόημα και το σκοπό της ζωῆς, που δεν είναι άλλος από την αγάπη.

 Με την αγάπη, γκρεμίζονται τα τείχη, που χωρίζουν τους ανθρώπους, οι καρδιές μας ανοίγονται διάπλατες στο φως της χωρίς όρους και όρια προσφοράς, ο άλλος δεν είναι πια η κόλασή μας, αλλά ο Παράδεισός μας, οι πύλες του οποίου ανοίγουν με  πολλά κλειδιά, ένα από τα οποία είναι και το κλειδί του εθελοντισμού.

Αν ανατρέξουμε σ' ένα λεξικό και ανοίξουμε στο λήμμα «εθελοντισμός» διαβάζουμε μεταξύ άλλων: "Εθελοντισμός είναι η οργανωμένη προσφορά υπηρεσιών χωρίς την απαίτηση ανταλλάγματος".

Στη λέξη «εθελοντής» αναφέρουν ότι «είναι αυτός που προσφέρεται με την θέλησή του για ένα συγκεκριμένο σκοπό».

Ο εθελοντισμός, έτσι όπως εκδηλώνεται σήμερα, συνιστά μια εξαιρετικά επιμορφωτική λειτουργία, που ενδυναμώνει την κοινωνική αλληλεγγύη, ενισχύει την ενεργό συμμετοχή και τη συνύπαρξη, προσδίδοντας νέο περιεχόμενο στη ζωή μας.
Επίκεντρο του εθελοντισμού είναι, πρέπει να είναι, η προστασία της αξιοπρέπειας του ανθρώπου, καθώς μέσα απ’ αυτόν καθρεπτίζεται η εικόνα του εαυτού μας.

Κινητήριος δύναμή του είναι, πρέπει να είναι, η αγάπη και η συμπαράσταση στον συνανθρωπό μας που υποφέρει και ζητά βοήθεια.

Γι’ αυτό δεν έχει ούτε χρονικά όρια, ούτε πεπερασμένους τόπους και τρόπους εφαρμογής, ούτε επιδέχεται στοχαστικούς και φιλοσοφικούς ορισμούς.

Ξεκινά από την καρδιά του καθενός και διαχέεται στο περιβάλλον του χωρίς φραγμούς και περιορισμούς. Το πρώτο βήμα που χρειάζεται να γίνει, είναι να δει κανείς τον εαυτό του στον συνάνθρωπό του. Ο εθελοντής βάζει τον εαυτό του στη θέση του συνανθρώπου του και «παίρνει» «προσφέροντας».

Με άλλα λόγια, ο Εθελοντισμός είναι ένας ενεργός και δυναμικός τρόπος συμμετοχής και παρέμβασης στα κοινά με στόχο την βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων, είναι η συνειδητοποίηση ότι η ευημερία των συνανθρώπων μας επηρεάζει την ευτυχία όλων και του καθένα μας ξεχωριστά, καθώς βρισκόμαστε σε άμεση αλληλεξάρτηση με τα υπόλοιπα μέλη της κοινωνίας.

Σε μια εποχή, που το λεγόμενο κοινωνικό Κράτος συρρικνώνεται δραματικά και ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αυτά της υγείας, της εργασίας, της ασφάλειας και της ποιότητας ζωής, υποβαθμίζονται σε «μεταπρατικά αγαθά», ο εθελοντισμός φαντάζει ως η μοναδική ακτίνα ελπίδας και εγγύηση ότι δεν θα επιστρέψει ο πλανήτης μας στη βαρβαρότητα!

Σε μια εποχή, που η ευτυχία ταυτίζεται με την ουτοπία, ίσως η απάντηση να βρίσκεται στα λόγια του Αlbert Schweitzer:

«Οι μόνοι ανάμεσά μας που θα ’ναι στ’ αλήθεια ευτυχισμένοι, είναι αυτοί που θα ’χουν ψάξει και θα έχουν βρει πώς να βοηθούν τους άλλους.»

Γιατί, μέσα από την εθελοντική βοήθεια προς τους άλλους, το άτομο βρίσκει την ευκαιρία να αξιοποιήσει τις γνώσεις, τις δεξιότητες ή τις εμπειρίες του.

Άλλες φορές πάλι, η εμπλοκή του με κάτι το καινούριο λειτουργεί σαν πρόκληση για το άγνωστο, το διαφορετικό, πράγμα που το ενεργοποιεί και το βοηθάει να βάλει νέους στόχους στη ζωή του και να βρει διέξοδο στις υπαρξιακές του ανησυχίες.

 Μέσα σε μια αίσθηση ελευθερίας της διάθεσης του εαυτού του, ξεδιπλώνει τις άγνωστες πλευρές και δυνάμεις του και προχωρεί προς την προσωπική ολοκλήρωση.

Με την αίσθηση της ελευθερίας των επιλογών του, ξεπερνάει τις φοβίες και τις ανασφάλειες του και ανοίγεται στο κοινωνικό σύνολο με διάθεση προσφοράς του ίδιου του του εαυτού, των γνώσεων, των δεξιοτήτων και των ταλέντων του.

       Για τους νέους, ειδικώτερα, ο εθελοντισμός είναι μια ανεπανάληπτη εμπειρία, γιατί τους προσφέρει ευκαιρίες για προσωπική βελτίωση και τους παρέχει ταυτόχρονα πολύτιμες βάσεις για την εξάσκηση των δικαιωμάτων τους ως πολίτες.

Για τους ηλικιωμένους, από την άλλη, ο εθελοντισμός συμβάλλει θετικά στη διαδικασία της «ενεργούς γήρανσης», βοηθώντας τους να προσαρμόζονται ευκολότερα σε μια ζωή χωρίς εργασία και να βελτιώνουν παράλληλα τη σωματική και ψυχική τους υγεία.

Ο Εθελοντής συνδυάζει τον έρωτα του ερασιτέχνη, τη συνέπεια του επαγγελματία, την πειθαρχία του στρατιώτη και την ανιδιοτέλεια του ανώτερου ανθρώπου.

Εξισορροπεί την ανάγκη με την ελευθερία, το σεβασμό με τη βοήθεια, τη σιωπή με τη φωνή. Δεν προσφέρει από το περίσσευμα ούτε από το υστέρημά του. Γνωρίζει ότι τίποτε δεν είναι δικό του και, όταν χρειάζεται κάτι, σπεύδει να το βρει για να το προσφέρει είτε το έχει είτε δεν το έχει.

 «Οφείλομεν αλλήλους αγαπάν» τονίζει ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. Χρεωστούμε την αγάπη στον αδελφό μας. Δεν έχομε δικαίωμα να ευτυχούμε μόνοι μας.
 


† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄


Εκτύπωση   Email