« ΝΑ ΤΟ ΨΕΛΝΕΤΕ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!»

Και μ’ αυτή τη γλώσσα μίλησαν και φιλόσοφοι και συγγραφείς και ιστορικοί, όχι μονάχα στην αρχαιότητα και στο Βυζάντιο, αλλά αν σκεφτείτε ότι μία μικρή χώρα έχει πάρει δύο Νάμπελ Λογοτεχνίας, πάει να πει ότι αυτή η γλώσσα είναι πολύ δυνατή. Ο Σεφέρης, ο Ελύτης, οι Νομπελίστες μας, ο Καβάφης, ο Ρίτσος, ο Καζαντζάκης είναι μερικά από τα ονόματα, που τιμά η διεθνής κοινότητα και τους διαβάζει. Και θέλω αυτούς τους μεγάλους ποιητές να τους διαβάζετε στο πρωτότυπο, και όχι στη μετάφραση…Και θέλω το ‘Χριστός Ανέστη’ να το ψέλνετε ελληνικά!»

Σ’ αυτές τις 124 ευθύβολες λέξεις του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κάρολου Παπούλια προς τους 150 νέους της Ελληνικής Διασποράς, που τούτες τις μέρες φιλοξενούνται στην Ελλάδα, συμπυκνώνεται όλο το μεγαλείο, ο πλούτος, η προσφορά και η μοναδικότητα της Ελληνικής γλώσσας και η αδήριτη εθνική αναγκαιότητα της σωστής και πλήρους εκμάθησής της…

Το έχει τονίσει και ο ιστορικός Gibbon: «Αν το ανθρώπινο γένος μπορεί να καυχηθεί ότι εδημιούργησε κάτι το αξιόλογο, αυτό είναι η αθάνατη Ελληνική γλώσσα».

Αιώνες πριν ο Κικέρων είχε οδηγηθεί σε μία τολμηρή, όσο και προφητική υπόθεση: «Ει οι θεοί διαλέγονται, τη των ελλήνων γλώττη χρώνται»!

Αν οι θεοί μιλάνε, χρησιμοποιούν τη γλώσσα των Ελλήνων… Ένας υποθετικός λόγος, που σημαίνει τελικά το πραγματικό, αφού ο λόγος του αληθινού Θεού την ελληνική γλώσσα χρησιμοποίησε!

Και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά…

Η ελληνική γλώσσα προσφέρει λέξεις υψηλών διανοημάτων, με ακρίβεια διατύπωσης, ευφωνία, πολυτυπία, διαύγεια και εκφραστικότητα κατά τρόπο και έκταση μοναδικά.

Είναι γλώσσα αυτοτροφοδοτούμενη, αενάως αυτοπαραγόμενη, που, παρά το δαιδαλώδες της συντακτικό, τη σχολαστική γραμματική και τη βασανιστική ορθογραφία, αποτελεί χρηστικό εργαλείο για την απόδοση σκέψεων, όρων και εννοιών της πανανθρώπινης διανόησης, της επιστήμης, της τέχνης, αλλά και της καθημερινότητας.

Και είναι γεγονός ότι «η ιστορία αυτού, το οποίον δυνάμεθα να χαρακτηρίσωμεν πολιτισμόν με την συνήθη εις ημάς έννοιαν, δεν αρχίζει πριν από τους Έλληνας»(W. Jaeger), οι οποίοι με τη γλώσσα τους προέβαλαν και προβάλλουν ένα κόσμο ιδανικών προτύπων, αρετής, φιλοσοφικών αναζητήσεων, ανθρωποκεντρισμού, ηθικών αξιών, νοητικής αυτονομίας, ενός κόσμου γνήσιας ελευθερίας, ανόθευτης φιλοπατρίας και πανθρώπινης αρμονίας!

Πολύ σωστά, λοιπόν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με την υποθήκη του αυτή προς τους έλληνες νέους του σήμερα, έγινε η φωνή της ιστορίας και ακολούθησε τη συμβουλή του ιστορικού Πολύβιου «εν καιροίς χαλεποίς μέμνησο της γλώσσης», σε χρόνια δύσκολα,  «σακάτικα» κατά τον ποιητή, να θυμούμαστε τη γλώσσα!

Γιατί η γλώσσα μας δεν είναι απλά όργανο του λόγου, είναι ο ίδιος ο λόγος…Και δεν είναι τυχαίο ότι μόνο στην ελληνική ταυτίζονται οι έννοιες του λόγου=ομιλία, γλώσσα και του λόγου=λογική!

Κάθε λέξη της είναι φορέας της μακραίωνης εθνικής μας παράδοσης, είναι τμήμα της  εθνικής μας μνήμης, στοιχείο αναπόσπαστο της εθνικής μας ταυτότητας.

«Καθώς είναι αληθές το ‘ανδρός χαρακτήρ εκ λόγου γνωρίζεται’ τοιουτοτρόπως και ολοκληρου του έθνους ο χαρακτήρ από την γλώσσαν του γνωρίζεται. Η γλώσσα πρώτον έπειτα τα ήθη και τα έθη χαρακτηρίζουν και διακρίνουν έθνος από έθνος», διατείνεται ο Αδαμάντιος Κοραής.

Είπε, όμως, και κάτι άλλο ο Πρόεδρος, εξ ίσου βαρυσήμαντο…

«Θέλω το ‘Χριστός Ανέστη’ να το ψέλνετε ελληνικά»!

Σ ’ αυτό το «θέλω» αποκαλύπτεται πρώτα-πρώτα ο διαχρονικός ρόλος της Εκκλησίας μας, ως «Κιβωτού του Ελληνισμού».

Τούτο έγινε στην περίοδο της Φραγκοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, τούτο γίνεται και στις μέρες μας, την περίοδο της «Παγκοσμιοκρατίας», αν επιτρέπεται ο νεολογισμός: Χάρη στην, παρεξηγημένη από μερικούς, συντηρητικότητά της, είναι ο μοναδικός χώρος, όπου η Ελληνική γλώσσα ξεδιπλώνει την ιστορική της πορεία και εξέλιξη, συνδυάζοντας την λειτουργική αρχαία ελληνική με την κηρυγματική νεοελληνική!

Γι’ αυτό πρέπει, είναι εθνικό μας καθήκον και οφειλόμενη υποχρέωση προς τις γενιές που έφυγαν και τις γενιές που θα ‘ρθουν  «το ‘Χριστός Ανέστη’ να το ψέλνουμε ελληνικά», και αμετάφραστο, φυσικά!

 

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄


Εκτύπωση   Email