1 + 1 = 2 Ή 11;

Τοεπιβάλλει, άλλωστε και η κοινή λογική, το άγαλμα της οποίας ανήγειραν και στην παντοδυναμία της οποίας θυσίαζαν οι Γάλλοι Επαναστάτες και Διαφωτιστές, μιας λογικής, όμως, που δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις φυλετικές διακρίσεις και αμνήστευσε το δουλεμπόριο, μιας λογικής, στο όνομα της οποίας ομνύουνε και σήμερα πολλοί, κι’ ας έχουν έκτοτε γύρω στα 250  χρόνια διαβεί.

Συνηθίζουμε, βέβαια, να χαρακτηρίζουμε τον άνθρωπο «λογικό ον» και να θεωρούμε τη λογική ως ειδοποιό διαφορά από τα άλλα έμβια όντα…

Αλλά, ο άνθρωπος δεν διαθέτει μόνο λογική! Διαθέτει και συναισθήματα και επιθυμίες, που καταξιώνουν τη ζωή του και τη γεμίζουν ανθρωπιά.

Αλίμονο, αν διέθετε μόνο λογική…. Τότε δεν θα ήταν άνθρωπος!

Θα είχε ξεπέσει σε μια ψυχρή μηχανή, αφυδατωμένος από κάθε συναίσθημα, ανίκανος να γευτεί την ομορφιά και παντελώς αδύνατος να αγαπήσει και να αγαπηθεί, να συμβιώσει και να συνεργαστεί, να ονειρευτεί και να οραματιστεί.

Θα διέψευδε ακόμα και την Αριστοτέλεια άποψη, ότι «ο άνθρωπος είναι φύσει κοινωνικόν ον», αφού η κοινωνική συμβίωση προϋποθέτει υποταγή του εγώ στο εμείς…

Παρά ταύτα, όμως, σήμερα ζούμε σε μιαν ακόμα εποχή αποθέωσης της λογικής, μιας λογικής «σωστής» και αποτελεσματικής», όσο η λογική του Σολομώντα: Κόβουμε τον άνθρωπο στη μέση και τον μοιράζουμε «δίκαια», αφού αυτό επιβάλλει η λογική.

Τους «μύστες» της ψυχρής αυτής λογικής τους λέμε σήμερα τεχνοκράτες και τους αναθέτουμε εν λευκώ και με το αζημίωτο τη θυσία του ανθρώπου στο βωμό της ανάπτυξης, της μεγιστοποίησης του κέρδους και της ευημερίας των αριθμών.

Σημείο και αυτό της εποχής μας, μιας εποχής που αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως  αναλώσιμο προϊόν, ως εξάρτημα της παραγωγικής διαδικασίας, απαθή της «εξέλιξης» και της «ανάπτυξης» θεατή και παθητικό των υποπροϊόντων τους καταναλωτή.

Για τον τεχνοκράτη, ένα και ένα πάντα κάνουν δύο.. Για τον άνθρωπο, όμως, δεν συμβαίνει αυτό πάντα. Μπορεί ένα και ένα να κάνουν έντεκα… Η ζωή μας δεν είναι προγραμματισμένη μηχανή, οι εκδηλώσεις της δεν υπόκεινται πάντα στους νόμους της λογικής.

Η λογική και η τεχνοκρατία δεν μπορούν και ούτε θα μπορέσουν ποτέ να εξηγήσουν  γιατί αγαπάμε, γιατί θυσιαζόμαστε, γιατί ξεπερνάμε τον εαυτό μας, γιατί αποζητούμε το ωραίο, γιατί αναζητούμε το υψηλό, γιατί ελπίζουμε, γιατί πιστεύουμε στο Θεό….

Μέσα στη δίνη της παγκόσμιας κρίσης, κατά βάση ηθικής και κατά συνέπεια οικονομικής, ας κρατήσουμε αλώβητη την ανθρωπιά μας, ας αντισταθούμε στην αλλοτρίωση της προσωπικότητάς μας με τη δημιουργική πρόσληψη της Ελληνορθόδοξης Παράδοσής μας, που πάντα διαψεύδει και συχνά ανατρέπει τα δεδομένα της λογικής, και ας δώσουμε τη μαρτυρία μας στη σημερινή ζοφερή πραγματικότητα, φωτίζοντας την τεχνολογική εξέλιξη του αιώνα, που διανύουμε, και δείχνοντας το δρόμο ενός νέου Ανθρωπισμού, που θα φέρει την Αναγέννηση ενός καινούριου κόσμου, πιο δίκαιου, πιο ωραίου, πιο αληθινού.   

 

  † Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄


Εκτύπωση   Email