Η ΝΙΚΟΠΟΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ

Είναι η ίδια η Υπέρμαχος Στρατηγός, με τη βοήθεια της οποίας αμυνόμενος  ο πιστός Λαός,  γκρέμισε το 626 τα στίφη των Αβάρων από τα τείχη της Βασιλεύουσας Πόλης, καταπόντισε τα πλοία των Σκυθών στον Κεράτιο το 862 και κατετρόπωσε τους Άραβες το 673 και το 718.

Είναι η Παναγία «με τη χρυσή  βλάχικη μπόλια» που παρουσιάστηκε στους αγωνιστές του ‘21, όταν νικούσαν  στο Βαλτέτσι και τα Δερβενάκια.

Είναι η ίδια, που, με την αποκάλυψη της απ’ αιώνος κεκρυμμένης εικόνας της, ευαγγελίστηκε την ανεξαρτησία του Γένους, ως η θεία υπογραφή για την ευόδωση του Αγώνα, την οποία επεκαλείτο ο θρυλικός Γέρος του Μωριά, ο Κολοκοτρώνης, διαβεβαιώνοντας τους συναγωνιστές του ότι «ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για τη λευτεριά της Ελλάδας και δεν μπορεί να την πάρει πίσω».....

Το γεγονός αυτό εκδηλώθηκε με την ευσεβή πρακτική καπεταναίων και αγωνιστών, που δεν παρέλειπαν να έρχονται προσκυνητές και να επικαλούνται τη Χάρη Της, όπως ο Μιαούλης και ο Μακρυγιάννης οικογενειακώς, το γιό του οποίου θεράπευσε η Μεγαλόχαρη, ο Καραϊσκάκης, ο Κολοκοτρώνης το 1838, ο Νικηταράς το 1848, οι Ζαίμηδες, οι Κουντουριώτηδες και ο συχνός προσκυνητής Κανάρης, η εγγονή του οποίου έζησε και απέθανε ως μοναχή της Μονής Κεχροβουνίου.

Μέχρι το 1922, ο Ναός της Μεγαλόχαρης ενσάρκωνε για τους υπόδουλους ακόμα Έλληνες της Μακεδονίας, της Μικρασίας και των νησιών, όχι μόνο το θρησκευτικό, αλλά και το κύριο πατριωτικό κέντρο αναφοράς, ιδιαίτερα στις μέρες της πανηγύρεώς του, όπου η συρροή των αλυτρώτων Ελλήνων ήταν μεγάλη και συνοδεύονταν από συγκινητικές εκδηλώσεις θρησκευτικής και εθνικής εξάρσεως.

Στούς πολέμους 1912-1913, 1917 και 1920-1922, η Μεγαλόχαρη της Τήνου επέχει και πάλι θέση προστάτιδας του αγωνιζόμενου Έθνους και ο Ελευθέριος Βενιζέλος Της αναπέμπει ευχαριστήρια για τις νίκες...

Ο ιερόσυλος τορπιλλισμός της «ΕΛΛΗΣ», το Δεκαπενταύγουστο του 1940, ο άδικος θάνατος των ηρώων ανδρών της και το έπος, που  ακολούθησε, προσέδωσαν αμετάκλητα στην Τηνιακή Παναγιά το χαρακτήρα της Νικοποιού και Υπερμάχου Στρατηγού του Γένους των Ελλήνων.

Έγινε η «πληγωμένη» Παναγία, η οποία «των χρυσοφόρων ορδών εστόρεσε τη δύναμη», και κατεπτόησε «κείνους που πράξαν το κακό», που αμφισβήτησαν τη δύναμη του Θεού και πίστεψαν στον Υπεράνθρωπο άνθρωπο, είναι εκείνη που οδήγησε το στρατό μας τη μέρα των Εισοδίων της στην είσοδο της Κορυτσάς, την πρώτη συμμαχική νίκη του Πολέμου.

Τα γεγονότα αυτά υπήρξαν η κορυφαία στιγμή ενός λαού, που ξαφνικά συνειδητοποίησε τον εαυτό του, σφυρηλατώντας μέσα από την πίστη στο Θεό και το πληγωμένο του φιλότιμο μιά δύναμη θαυμαστή.

Ήταν μια λεβεντιά Ελληνική, κρατημένη από τους αρχαίους καιρούς: «Του Ξέρξου γράψαντος πέμψον τα όπλα, αντέγραψε ‘ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ’».

 Με την Εύρεση της Αγίας Εικόνας της στην πολύαινο Τήνο, το 1823, από τη σκαπάνη ενός χωρικού, σε μέρες δύστηνες και χαλεπές για τον ξεσηκωμένο Ελληνισμό, η Ελληνική γη ευαγγελίστηκε χαρά μεγάλη... Και όπως στα προχριστιανικά χρόνια οι Έλληνες, το σεβασμό των οποίων προς τον Άγνωστο Θεό και την αναζήτησή Του επαίνεσε ο Απόστολος Παύλος, χαρακτηρίζοντάς τους ως από κάθε άποψη ευλαβέστατους, διαπλέοντες την αφρισμένη ράχη των κυμάτων του Αιγαίου, από το Σούνιο έστρεφαν το βλέμμα τους προς τον Παρθενώνα, έτσι, από την ημέρα εκείνη την ευλογημένη, της 30ής Ιανουαρίου 1823, μέχρι σήμερα και όσο θα υπάρχει τούτος ο κόσμος, καθώς οι Πανέλληνες το πολυκύμαντο της ζωής τους πέλαγος περνοῦν, στρέφουν και θα στρέφουν το βλέμμα και την καρδιά τους προς τον Πανίερο της Μεγαλόχαρης Ναό, που, σαν «ουρανοδρομούσα ναυς» οδηγεί όλους, όσοι προσέρχονται σ’αυτόν, σε λιμάνι σωτηρίας και ευημερίας, σε λιμάνι παρηγοριάς, ελπίδας και παντοειδούς θεραπείας, δροσίζοντας την ψυχή τους με το μελτέμι της Μεγαλόχαρης, αυτό που τραγουδάει και εύχεται ο ποιητής του Αιγαίου:

«Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στην Τήνο,

που νάρθει με την ευχή της Παναγίας

και να καθαρίσει τον τόπο

απ΄ όλων των λογιών της Τουρκιάς

και της γηραιάς Ευρώπης τ’ απομεινάρια.» (Ελύτης)

 

 † Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄


Εκτύπωση   Email