ΕΤΟΣ 1 μ.Χ.

Κάθε σημαντική σελίδα της φέρει το όνομα ενός εμπνευσμένου ηγέτη, ο οποίος προσφέρει στο λαό όραμα, ιδανικά, και μεγάλες ιδέες, που έχουν τη δύναμη να τον κινητοποιούν και να του δίνουν ώθηση προς τα εμπρός.

Αναφέρθηκε και η εκκλησιαστική ιστορία, παρ’ όλο που τα νήματά της κινούνται από τον ουρανό, διότι και αυτή, ως τμήμα του κοινωνικού γίγνεσθαι, επηρεάζει τη συλλογική και εθνική ζωή ενός τόπου.

Αν, μάλιστα, μιλήσουμε για τη νεώτερη Ελληνική ιστορία, τότε θα συνειδητοποιήσουμε  πόσο η εκκλησιαστική συνυφαίνεται με την εθνική και κοινωνική πραγματικότητα, επηρεάζοντας και διαμορφώνοντάς την.

Ένα χρόνο μετά την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, η αποτίμηση του έργου και της δεκαετούς παρουσίας του στο τιμόνι της Εκκλησίας της Ελλάδος μας οδηγεί στην παραδοχή ότι ο Χριστόδουλος ήταν ηγέτης!

Οι μεγάλες λαοσυνάξεις, που τόσο ανησύχησαν, τα μεγάλα και ετερόκλητα πλήθη, που αυθόρμητα ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριό του, αποτελούν και θ’ αποτελούν παραδείγματα όχι μόνο των ηγετικών ικανοτήτων του, αλλά και τη διάθεση και θέληση του ευλογημένου λαού μας να αγωνιστεί για την πατρίδα και τη θρησκεία του, αρκεί να βρεθεί εκείνος, που θα τον εμπνεύσει.

Την δύναμη που έχει ένας χαρισματικός και χαριτωμένος άνθρωπος τη διαπιστώνει και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, με την επιγραμματική διατύπωση ότι «αρκεί εις άνθρωπος ζήλω θείω πεπυρωμένος ολόκληρον δήμον διορθώσασθαι».                        

Ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος εξέφρασε τους πόθους και τις αγωνίες, τους προβληματισμούς και τις ανησυχίες του λαού μας, γι’  αυτό και ο λαός τον αγάπησε, γι’ αυτό και κατέστη σημείο αντιλεγόμενο, γι’ αυτό και τόσες πίκρες γεύτηκε, αφού, «όποιος λέει την αλήθεια, θα πιεί και πρώτος το φαρμάκι».

Ως άλλος Διγενής, υπεράσπισε από την επέλαση των σύγχρονων «βαρβάρων» τα σύνορα της ελληνορθόδοξης παράδοσης, της γλώσσας και της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας, και πάλαιψε με το Χάρο στα «μαρμαρένια αλώνια» του πόνου και της αρρώστειας.

Υπήρξε ηγέτης μέχρι τέλους!

Η υπομονή, η καρτερία, η αξιοπρέπεια και πάνω απ’ όλα η ανυπόκριτη και πηγαία πίστη και ελπίδα του στο Θεό, όταν το τέλος πλησίαζε οδυνηρό, συνιστούν τη μεγάλη, τη μοναδική παρακαταθήκη του προς όλους μας.

Έχει ειπωθεί ότι ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ασθενής και εξόριστο στα βάθη της Ανατολής, με τις επιστολές του, μετέτρεψε την άσημη Κουκουσό σε παγκόσμιο άμβωνα.

Και ο Χριστόδουλος, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αμερική, μετέτρεψε το κρεββάτι του πόνου και της αρρώστειας σε παγκόσμιο άμβωνα, τα μηνύματα του οποίου δεν εκπέμπονταν με λόγια, αλλά με έργα.

«Τώρα, πρέπει να αποδείξουμε την πίστη μας, ότι αυτά που λέμε τα πιστεύουμε», είχε πει στους συνεργάτες του, μετά τη γνωστοποίηση της ασθένειάς του! Και το απέδειξε…Πειστικά και αποτελεσματικά!

Η συνολική αποτίμηση του έργου και της προσφοράς του μακαριστού και αοίδιμου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου  ανήκει στην αλάνθαστη κρίση της ιστορίας, όχι στους ανθρώπους!

Γιατί, «μόνο ως εκείνο το σημείο ανέχεται ο άνθρωπος να ακούει επαίνους για τους άλλους, ως εκεί που ο καθένας πιστεύει ότι είναι ικανός να κατορθώσει κάτι απ’ όσα άκουσε. Όμως, για κάθε τι, που ξεπερνά τις δυνάμεις του κυριεύεται από φθόνο, το θεωρεί υπερβολικό και δεν το πιστεύει»! (Από τον «Επιτάφιο» του Θουκυδίδη).

 

 

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β΄

Εκτύπωση