Κατά παράδοξο τρόπο, οι περισσότεροι παρατηρητές και αναλυτές της σύγχρονης ζοφερής πραγματικότητας, αναλώνονται κατά κύριο λόγο στη διερεύνηση των αιτίων, που την δημιούργησαν, στην απόδοση ευθυνών σε όσους σ’ αυτό το έσχατο σημείο μας οδήγησαν, και, όχι σπάνια, στην επίκληση ή αναζήτηση διεθνών, φανερών ή αφανών, συνομωσιών, που στοχεύουν στην εξαφάνιση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Λίγοι, όμως, είναι αυτοί που στρέφουν τα νώτα τους στο παρελθόν, υπομένουν το παρόν και αγωνιούν για το μέλλον του τόπου και του λαού μας…

                  Λίγοι, πολλοί λίγοι, είναι αυτοί που προβληματίζονται για την αυριανή μέρα, όταν τα μνημόνια και οι τρόϊκες θα έχουν-αργά ή γρήγορα-παρέλθει και η Ελλάδα θα κληθεί να συνεχίσει την ιστορική της πορεία στο σύγχρονο απαιτητικό και ανταγωνιστικό κόσμο, στηριγμένη στις δυνάμεις της και το λαό της.

                  Νομοτελειακά, αν δεν αλλάξουμε ριζικά, η δεύτερη πλάνη θα είναι χειρότερη από την πρώτη και τότε, όντως, η Πατρίδα μας θα αντιμετωπίσει ορατό τον κίνδυνο εξαφανίσεώς της ως ανεξαρτήτου Κράτους και οι Έλληνες θα βιώσουν μία «Βαβυλώνια αιχμαλωσία», διασπειρόμενοι ανά την οικουμένη.

                  Αν από τώρα δεν προετοιμάσουμε και δεν προετοιμασθούμε για την επόμενη μέρα, αν δεν κατορθώσουμε να εκριζώσουμε όλες τις ατονικές και ομαδικές παθογένειες, που δημιούργησαν και ενίσχυσαν την εφιαλτική περίοδο των τεσσάρων τελευταίων χρόνων, τότε, εἰς μάτην εκοπιάσαμεν και ουδέν εποιήσαμεν!

                  Ας αφήσουμε κατά μέρος, λοιπόν, τους Ιερεμιακούς θρήνους και τις Δημοσθἐνειες καταγγελίες, και ας στραφούμε προς τη μόρφωση της νέας γενιάς, η οποία θα κληθεί να διαχειρισθεί τα επίχειρα των δικών μας σφαλμάτων και να ξαναχτίσει την Ελλάδα, πάνω στα οικονομικά, ηθικά, κοινωνικά και πνευματικά ερείπια, που εμείς-αλλοίμονο-μόνη κληρονομιά τους προσφέρουμε…

                  Και η σωτηριώδης αυτή μόρφωση και διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, με ηθικά και πνευματικά ερείσματα, εμφορουμένων από ένα υγιές πνεύμα φιλοπατρίας και κοινωνικής ευθύνης, δεν μπορεί παρά να θεμελιωθεί πάνω στα ασάλευτα θεμέλια της Χριστιανικής διδαχής, μιάς διδαχής, που εμπεριέχει ό, τι καλύτερο, υψηλότερο, ηθικότερο άκουσε ποτέ η ανθρωπότητα, μιας διδαχής, που προσδίδει στον άνθρωπο όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά, τας οποία εγγυώνται μια καλύτερη, μια αξιοβίωτη ζωή, που προεκτείνεται μέχρι το τέλος της ιστορίας.

                  Είναι ακριβώς το πλέον σημαντικό έργο που καλείται και σήμερα να αναλάβει η Εκκλησία, παράλληλα με την εξ ίσου αναγκαία κοινωνική της αποστολή.

                  Και δεν θα είναι η πρώτη φορά, που η Εκκλησία σε χαλεπές για το Γένος περιόδους, στις οποίες κρινόταν αυτή ταύτη η υπόστασή του, έδινε τη δική της μαρτυρία για του Γένους τη σωτηρία..

                  Ο Διονύσιος Θερειανός στό βίο τοῦ Κοραή έγραφε: «η Ορθόδοξος Εκκλησία διεφύλαξεν αλώβητα και ανόθευτα τα θεία δόγματα και τας ιεράς παραδόσεις του αρχεγόνου χριστιανικού θρησκεύματος, εθέρμανε τα ελληνικά γράμματα, κατεψυγμένα εν καιροίς μεγίστοις και χαλεπωτάτοις, υπήρξε τιθήνη και κουροτρόφος άμα δε και σώτειρα των Ελλήνων εν ημέραις αθλιότητος και δυστυχίας. Ταύτα πάντα είναι ουχί αστήρικτοι ισχυρισμοί, αλλ’ αλήθειαι αναμφήριστοι και παρά πάντων ομολογούμεναι.»(Αδαμάντιος Κοραής, Τεργέστη, 1889-1890)

                  Τούτο το έργο, τούτη την εθνοσωτήρια αποστολή διακονεί σήμερα η Εκκλησία, με τα σύγχρονα “Κρυφά Σχολειά”, τα Κατηχητικά Σχολεία, ένα θεσμό, ο οποίος παρά τις όποιες κατά καιρούς ατέλειές του, προσφέρει στα παιδιά τα ζείδωρα νάματα της πίστης μας, τα εμπνέει με υψηλά ιδανικά, προβάλλει υγιή πρότυπα, αξιοποιεί δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο τους, τα μαθαίνει πώς να γνωρίσουν και να αγαπήσουν το Θεό, και δι` Αυτού τον εαυτό τους και το συνάνθρωπό τους, τα βοηθάει να ανακαλύψουν τα προτερήματά τους, να διορθώσουν τα σφάλματά τους και να χτίσουν γερά την προσωπικότητά τους, τα εξασκεί στο να σέβονται τους άλλους, να τους αγαπούν παρά τα όποια ελαττώματά τους και να αποδέχονται τη διαφορετικότητά τους και τα διδάσκει πώς να ζουν με λιτότητα και αξιοπρεπεια και πώς να μοχθούν για το κοινό καλό, να αγαπούν και να βιώνουν την αλήθεια και τη δικαιοσύνη και να αγωνίζονται, χωρίς συμβιβασμούς γι` αυτές.

Αγωνιούμε αληθινά για τους νέους μας και το μέλλον της Πατρίδας μας και τα μάτια μας συχνά γεμίζουν δάκρυα.

Όμως, «αν ο Θεός επιτρέπει ένα δάκρυ στα μάτια μας, είναι γιατί θέλει να δημιουργήσει ένα ουράνιο τόξο στην καρδιά μας». Αλλά, για να φανεί το ουράνιο τόξο της ελπίδας για το μέλλον των παιδιών μας, είναι απαραίτητο το δάκρυ μας να το διαπεράσουν ακτίνες φωτός. Και το μοναδικό, αληθινό και αιώνιο φως είναι ο Χριστός, ο Οποίος μεταλλάσσει τα ποικίλα προβλήματα και τα πολλαπλά αδιέξοδα σε αφορμές αυτοβελτίωσης και συλλογικής αναγέννησης.

                  Αν όλοι οι φορές, Εκκλησία,Πολιτεία, γονείς και εκπαιδευτικοί στηριξουμε, βελτιώσουμε ακόμα περισσότερο και υπερασπίσουμε σθεναρά τούτο το θεσμό και οδηγήσουμε τα βήματα των παιδιών μας στο Κατηχητικό, τότε σίγουρα ένας άλλος Νικόλαος Σαρίπολος θα αναφανεί, που θα αναφωνήσει, όπως ο μεγάλος αυτός νομομαθής στη Β' Εθνική Συνέλευση το 1864, το «Εσώθημεν διά της Εκκλησίας»!

† Ο ΣΥΡΟΥ ΔΩΡΟΘΕΟΣ Β'

(Εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014)

Pin It